Համակարգային ճգնաժամ

Անկախ խոսք ու զրիցից՝ բոլորն են արձանագրել. Հայաստանում կա խորը համակարգային ճգնաժամ, այն է՝ գոյություն ունի ոչ մի բանի ունակ իշխանություն, միաժամանակ՝ ոչ մի բանի ունակ ընդդիմություն:

Սա է համակարգի դիագնոզը, ինչը ֆունկցիոնալ տեսանկյունից կաթվածահար է արել պետական մեքենան, հոգեբանական տեսանկյունից՝ հանրային բարոյականության կառուցվածքը:

Եթե կառավարիչը վատն է (Նիկոլը ոչ թե վատն է, այլ շարքային դեգեներատ է), իսկ ընդդիմությունն ունակ չէ հանրությանն այլընտրանք առաջարկել ու իմպիչմենտի գործիքակազմ կիրառել, ունակ չէ նույնիսկ թեկնածու առաջադրել իր շարքերից, ուրեմն գործ ունենք ոչ միայն իշխանության, այլև ընդդիմության տոտալ ֆիասկոյի հետ:

Քաղաքագիտորեն իշխանության այլընտրանքը նախ և առաջ խորհրդարանական ընդդիմությունն է, որը պետք է ձգտի իշխանություն ստանձնելուն: Փաստացի, ստեղծված իրավիճակում ընդդիմությունը ոչ թե փորձում է իշխանությունը վերցնել ու ադեկվատ արձագանքել ներքին և արտաքին հրատապ մարտահրավերներին, այլ փորձում է քաղաքական համակարգում փայ ունենալ ու սպասել «անշառ ժամանակների»:

Եվ, սա միայն ու միայն հաստատում է «խորքային ժողովրդի» գլուխներում խորացող համոզմունքը, այն է՝ «ստավկա չանել» ոչ մի բանի ունակ իշխանության ու ոչ մի բանի ունակ ընդդիմության վրա:

Միհրան ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Մեկնաբանություններ